W 1957 roku została kandydatem nauk medycznych („O przyczynach zmian w białkach krwi”), a w 1958 roku została mianowana docentem.
W październiku 1961 roku objęła kierownictwo I Kliniki Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej w Białymstoku. Po reorganizacji w 1970 roku, klinika uzyskała nazwę Kliniki Chorób Wewnętrznych (z oddziałem reumatologii). W latach 1970–1973 prof. Bogdanikowa dodatkowo pełniła obowiązki dyrektora Instytutu Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej w Białymstoku.
Przez 18 lat pracowała zarówno jako klinicysta jak i zajmowała się intensywnie pracą naukową. W 1967 roku uzyskała tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1979 – profesora zwyczajnego. Publikacje dotyczące głównie białek krwi i zjawisk odpornościowych, zostały przedstawione nie tylko w 250 publikacjach w czasopismach naukowych lecz także w podręcznikach i książkowych wydawnictwach naukowych (np. pionierskim Atlasie immunoelektroforezy z 1967 roku). Była promotorem bądź recenzentem 38 doktoratów, 14 przewodów habilitacyjnych, oceniała dorobek naukowy 11 docentów ubiegających się o tytuł profesora.