W 1936 roku Szczepan Grzeszczyk skonstruował ostatnią wersję szybowca, nazwaną SG-3bis/36. Nowa konstrukcja miała zmieniony kształt płata z prostego na spłaszczone „M”, zwiększoną do 17,6 metra rozpiętość oraz lepsze wykończenie powierzchni, co wpłynęło na wzrost doskonałości do 25. Sześć egzemplarzy tej wersji i siedem wersji SG-3bis/35 (na ogólną liczbę 31 szybowców) wystartowało w IV Krajowych Zawodach Szybowcowych w Ustjanowej, rozgrywanych od 28 czerwca do 12 lipca 1936 roku. Piloci latający na szybowcach SG-3 zdominowali te zawody - Zbigniew Żabski zdobył pierwsze miejsce, a Bolesław Baranowski trzecie. 7 lipca Bolesław Baranowski wykonał najdłuższy przelot zawodów na odległość 332 kilometrów, a Szczepan Grzeszczyk otrzymał ponownie nagrodę dla konstruktora szybowca, na którym dokonano najlepszego wyczynu podczas zawodów.

W V Krajowych Zawodach Szybowcowych w Inowrocławiu w 1937 roku wystartowało 7 szybowców SG-3 różnych wersji, pierwsze miejsce zajął Tadeusz Góra na szybowcu SG-3bis/36, następne egzemplarze zajęły miejsca 6. i 9. W VI Krajowych Zawodach Szybowcowych w Masłowie, rozgrywanych w dn. 10–23 lipca 1938 roku, startowało siedem szybowców SG-3, jednak piloci na nich latający nie zajęli miejsc na podium.