To właśnie jego sposób rozumowania w kwestiach etycznych jest reprezentatywny dla największej grupy ludzi. Myślenie starszego brata zdeterminowane jest postrzeganiem świata w kategoriach sprawiedliwości i niesprawiedliwości, a jego uczucia braterskie dawno już, z upływem czasu wygasły (nawet, jeśli w dniu odejścia był tak zrozpaczony, jak ojciec). Mentalnie nie był gotów na miłosierdzie, domagał się sprawiedliwości, a przynajmniej okazania przez ojca niezadowolenia, czy zastosowania jakiegoś okresu kary przed wybaczeniem. Być może taki proces pozwoliłby mu na doświadczenie gotowości do miłosierdzia na równi z ojcem. W konsekwencji w scenie, oprócz miłosierdzia ojca i nawrócenia syna, ukazany zostaje dramat człowieka, który nie rozumie sytuacji, w której uczestniczy i bardzo potrzebuje przemiany oraz nawrócenia, na które jednak ma nikłe szanse z uwagi na zapatrzenie we własną osobę i żądzę twardej sprawiedliwości. Odejście młodszego brata było przyczyną kształtowania się w starszym początkowo poczucia wysokiej wartości własnej, a z czasem również pychy i próżności.