Podróżny (jedno z wcieleń Krymskiego Pielgrzyma, człowieka o gorzkiej i skomplikowanej przeszłości, świadomego wyobcowania i samotności, który jednak zachował poznawczą ciekawość świata), utożsamiany z podmiotem lirycznym został w tym sonecie pozornie całkowicie ukryty, podobnie jak w sonecie Bakczysaraj w nocy, jednakże jego obecność jest jednak odczuwalna poprzez obraz przyrody kształtowany w wyniku świadomej obserwacji. Dwa pierwsze czterowiersze, stanowiące część „lądową” sonetu, zbudowane są z obrazów prawdziwej przyrody Ałuszty oraz zawierają podobne środki stylistycznej: dynamizm, teatralizację obrazu natury oraz atropomorfizującą metaforę. Ośmy wers poprzez obraz „skrzydlatego całunu” wprowadza do wykreowanego obrazu atmosferę niepokoju. W podobny sposób skonstruowany jest sześciowiersz, gdzie poprzez podobny kontrast wprowadzona została również atmosfera niepokoju. Odpowiednio wykreowany obraz pozwala na pokazanie refleksji o coraz szerzej otwierających się granicach poznania ludzkiego.
Objaśnienia poety „Ałuszta” – Jedno z miejsc najroskoszniejszych Krymu;