W Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej rozpoczął pracę od 1 lutego 1945 r. na Uniwersytecie Jagiellońskim i tu się habilitował w zakresie filologii wschodniosłowiańskiej w 1945 r. Od 15 stycznia 1946 r. został powołany na stanowisko profesora nadzwyczajnego i kierownika Katedry Języka Rosyjskiego w Uniwersytecie Wrocławskim. Przez kilka lat pracował też na drugim etacie jako kierownik Katedry Języka Rosyjskiego w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Opolu. W latach 1946–1948 był prodziekanem na Wydziale Humanistycznym Uniwersytetu Wrocławskiego. 1 października 1964 został mianowany profesorem zwyczajnym oraz kierownikiem Katedry Filologii Rosyjskiej w Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza w Poznaniu, gdzie znów organizował studia rusycystyczne. 1 października 1975 przeszedł na emeryturę.
Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim, kwatera 7 rząd 1 miejsce 10–11.
Publikacje (wybór)
Zagadnienie językowe Polesia (1936) (artykuł) Białoruszczyzna w „Puszczy” Józefa Weyssenhoffa, „Język Polski”, XVII (1932) Z fonetyki białoruskiej (1938) Nowsze i starsze związki Polesia z Wołyniem i Czarną Rusią (artykuł w tomie zbiorowym) (1939)
Przypisy