Ponowną służbę rozpoczął 26 lutego 1876 roku w w charakterze pomocnika naczelnika Turkiestańskiego Okręgu Wojskowego, wkrótce – 8 marca – awansowano go do stopnia pułkownika (VI ranga wojskowa). W roku 1877 trzykrotnie zmieniał się jego przydział: 19 lipca podporządkowany generał-gubernatorowi i wojennemu gubernatorowi obwodu syrdyjskiego, 5 września oficjalnie mianowany pomocnikiem ostatniego oraz przewodniczącym rządu w Taszkiencie, zaś od 20 września sam pełnił obowiązki gubernatora wojennego tego obwodu. Ostatnią funkcję złożył 20 lutego 1878 roku.
W 1884 roku przeniesiony do Królestwa Polskiego. Od 7 sierpnia podporządkowany naczelnikowi Warszawskiego Okręgu Wojskowego. W przeciągu kilku miesięcy przeszedł do służby cywilnej, o czym zaświadczała nadana mu 22 marca 1884 roku ranga rzeczywistego radcy stanu (IV ranga cywilna). Przez trzy miesiące sprawował urząd wicegubernatora kieleckiego (objął go po Jewgieniju Subbotkinie 12 kwietnia tegoż roku zaś przekazał 5 lipca Iwanowi Podgorodnikowi). Następnie pełnił analogiczny urząd w guberni siedleckiej (poprzednik Iwan Zauszkiewicz, następca Nikołaj Iwanienko), zaś 12 lipca 1888 roku zastąpił Arkadija Tołoczanowa na stanowisku gubernatora radomskiego.