Marshall szczególnie faworyzował wywiad grupowy, w którym zbierał ocalałych członków danej jednostki z linii frontu i relacjonował ich doświadczenia bojowe sprzed kilku dni.
Praca Marshalla nad skutecznością taktyki piechoty w czasie II wojny światowej, zatytułowana Men Against Fire, jest jego najbardziej znaną i jednocześnie najbardziej kontrowersyjną pracą. W książce tej Marshall twierdził, że w przypadku żołnierzy amerykańskich z II wojny światowej 75% z nich nigdy nie strzelało do wroga po to, żeby zabić, mimo że byli zaangażowani w walkę i bezpośrednio zagrożeni utratą życia. Marshall argumentował tym postulat, że armia powinna przeznaczyć znaczne zasoby szkoleniowe na zwiększenie odsetka rekrutów gotowych do zabicia żołnierzy nieprzyjaciela. Odkrycia te zostały później zakwestionowane jako błędne lub nawet sfabrykowane. Sam Marshall twierdził później, że znacznie większy odsetek żołnierzy strzelał do wroga podczas wojny w Wietnamie.