Historia poznania i dokumentacji Schronisko znane jest od dawna. Są wzmianki o prowadzonych w nim badaniach archeologicznych już w 1866 roku. W 1880 r. prowadził w nim takie badania Gotfryd Ossowski. Znalazł ceramikę świadczącą o zamieszkiwaniu go przez ludzi z okresu kultury pleszewskiej, oraz neolityczne wyroby krzemienne. Później jeszcze kilkukrotnie prowadzono badania archeologiczne. M. Cabalska w 1960 r. znalazła materiały krzemienne kultury pucharów lejkowatych, K. Kulczycka i K. Kozłowski w 1960 r. znaleźli dowody zamieszkiwania schroniska przez kultury neolityczne, E. Rook w 1980 r. znalazł ceramikę kultury lendzielskiej. Mimo tych kilku badań E. Chochorowska w 2006 r. jeszcze raz przebadała namulisko. Znalazła przedmioty pochodzące z wczesnej epoki brązu, żelaza i średniowiecza. Znajdują się w zbiorach Muzeum Archeologicznego w Krakowie.
Po raz pierwszy opisał schronisko Kazimierz Kowalski w 1951 r. Aktualną dokumentację opracował J. Nowak w maju 2003 r.
Przypisy Jerzy Kondracki, Geografia regionalna Polski, Warszawa, Wydawnictwo Naukowe PWN,