W następnych latach zarabia na życie jako redaktor (czasopismo „Oszczędność”) i publicysta (czasopisma „Samorząd miejski”, „Dom, osiedle, mieszkanie”). Podjął pracę jako inspektor w Banku Gospodarstwa Krajowego do spraw finansów samorządowych i funkcję tę pełnił do 1936. Po powołaniu Eugeniusza Kwiatkowskiego na urząd wicepremiera i ministra skarbu obejmuje w BGK w latach 1936–1937 stanowisko dyrektora biura przygotowującego Czteroletni Plan rozwoju gospodarczego kraju.

W 1937 objął stanowisko dyrektora Izby Skarbowej w Wilnie. Tam zastała go wojna.

Lata II wojny światowej i zesłanie w głąb ZSRR Podczas okupacji niemieckiej kontynuował swoją pracę w tajnej Okręgowej Delegaturze Rządu na Wileńszczyźnie, gdzie odpowiadał za wydział finansowy. Oficjalną przykrywką dla tej funkcji była realnie wykonywana praca nocnego dozorcy. 28 grudnia 1944 r. został aresztowany wraz z innymi członkami Delegatury Rządu i skazany na 5 lat łagru. Karę odbywał obozie NKWD w Wielsku koło Archangielska w pobliżu koła podbiegunowego. Tuż przed zakończeniem wyroku „Trójka” NKWD w trybie administracyjnym dodała mu dalsze 5 lat przymusowego zesłania w Krasnojarskim Kraju – blisko 4 tys. km na wschód od Moskwy. Do Polski wrócił 21 czerwca 1955 r. W latach 1956–1959 pracował jako magazynier w Spółdzielni Pracy „Mazowia” w Warszawie.