W 1961 otrzymała tytuł doktora nauk przyrodniczych na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Chemicznym UJ po obronie dysertacji pt. „Struktura peptydowa kwasów proteinowych”. Praca, napisana pod kierunkiem Bolesława Skarżyńskiego, została opublikowana w ósmym numerze „Acta Biochemica Polonica” (1961). Zdobywszy stypendium Światowej Organizacji Zdrowia, w 1958 zatrudniona była przez pół roku w pracowni Hugo Theorella w sztokholmskim Instytucie Karolinska. Od 1963 wykładała biochemię na Wydziale Biologii i Nauk o Ziemi UJ. Praca pt. „Peptydy moczu i osocza krwi” zapewniła jej w 1964 habilitację w krakowskiej Akademii Medycznej. W 1965, już jako docent, powróciła do UJ i we współpracy z Ignacym Reiferem powołali do życia Katedrę Biochemii i Biofizyki. W latach 1972–1977 piastowała stanowisko dyrektora Instytutu Biologii Molekularnej, którą to jednostkę współtworzyła z Janem Zurzyckim. Działającym w ramach tego Instytutu Zakładem Biochemii Zwierząt kierowała do śmierci. W 1973 otrzymała tytuł profesora nadzwyczajnego nauk przyrodniczych. Przez trzy kolejne lata od 1981 była prorektorem UJ, co uczyniło ją pierwszą kobietą na tym stanowisku w ponad sześćsetletniej historii uniwersytetu.