Brał udział w operacji orłowskiej, briańskiej, gorodokskiej, witebskiej, witebsko-orszańskiej, wileńskiej, kowieńskiej, ryskiej, sandomiersko-śląskiej, dolnośląskiej, berlińskiej i praskiej, walcząc w składzie 308 Dywizji Lotnictwa Szturmowego 3 Korpusu Lotnictwa Szturmowego 2 Armii Powietrznej. Samolotem Ił-2 wykonał podczas wojny 159 lotów szturmowych, w walkach powietrznych strącił osobiście 6 samolotów wroga. Po wojnie do sierpnia 1945 dowodził pułkiem lotnictwa szturmowego w Grupie Wojsk Radzieckich w Niemczech, w 1946 ukończył wyższą szkołę oficerską Sił Powietrznych w Krasnodarze i został inspektorem techniki pilotażu dywizji lotnictwa szturmowego w Karpackim Okręgu Wojskowym, w 1949 otrzymał stopień podpułkownika. W 1951 ukończył Akademię Wojskowo-Powietrzną w Monino i został dowódcą pułku lotnictwa szturmowego w Zakaukaskim Okręgu Wojskowym, a w czerwcu 1951 zastępcą komendanta wojskowej lotniczej szkoły nawigatorów w Szadryńsku. Zginął w wypadku lotniczym podczas wykonywania obowiązków służbowych.