W I połowie XVIII wieku należała do Otwinowskich: najpierw stolnika wyszogrodzkiego Jana Jakuba, a później podczaszego nowogrodzkiego Antoniego. W 1744 budynek został częściowo opuszczony. W połowie XVIII wieku kamienica była własnością kasztelana oświęcimskiego Gabriela Sierakowskiego, męża Rozalii z Otwinowskich. W 1753 została wyremontowana i otrzymała nowy portal wejściowy. W latach 70. XVIII wieku należała do starosty nowotarskiego Franciszka Rychtera. W 1789 została odziedziczona przez Macieja Jaksę Otwinowskiego. W styczniu 1793 kamienica została zakupiona przez Szujskich, którzy już w lipcu tego samego roku odsprzedali ją Magdalenie Pruszyńskiej. W latach 1805–1808 właścicielem budynku był Roch Dąbski, w latach 1808–1814 Teresa Mirecka, a później jej dzieci. W połowie XIX wieku kamienica została przebudowana, m.in.: zastąpiono dach pogrążony kalenicowym i zlikwidowano zejścia do piwnic z ulicy. W 1860 należała do Jana Zalewskiego, a następnie przeszła na własność Lubomirskich. W 1873 została przebudowana na zlecenie księcia Eugeniusza Lubomirskiego według projektu Maksymiliana Nitscha, m.in.: nadbudowano trzecie piętro w trakcie frontowym oraz przebudowano klatkę schodową. W 1874 wzniesiono nową dwupiętrową oficynę projektu Maksymiliana Nitscha. W 1877 kamienicę przejęła księżna Róża Lubomirska.