W połowie stycznia 1942 roku powrócił do USA – do Nowego Jorku, po czym został naprawiony w stoczni Bethlehem Steel w Hoboken w New Jersey, gdzie równocześnie przebudowano zbyt ciasne pomieszczenia załogi. Po tym albo drugim rejsie wymieniono śrubę napędową, co zwiększyło nieco osiąganą prędkość. Kolejne dwa rejsy statek odbył również do Ameryki Południowej, przy zwiększającym się zagrożeniu ze strony niemieckich okrętów podwodnych na Morzu Karaibskim, realizujących operację Paukenschlag po przystąpieniu USA do wojny. Podczas trzeciego rejsu 11 czerwca 1942 roku podjął 35 rozbitków z zatopionego 8 czerwca przez U-135 norweskiego statku „Pleasantville” ok. 300 mil na zachód od BermudówKapitan Mieszkowski we wspomnieniach pisał mylnie o 9 lipca 1942 roku ().
Zatopienie 30 września 1942 roku „Paderewski” wyszedł w kolejny rejs w konwoju do Port-of-Spain na Trynidadzie i do Belém w brazylijskim Regionie Północnym. Początkowo dowodził nim kapitan Edward Winkler w zastępstwie urlopowanego Mieszkowskiego, lecz w związku z poleceniem przejścia Winklera na SS „Pułaski”, Mieszkowski został odwołany z urlopu i objął statek na Trynidadzie.