Ritchie utrzymywał najwyższe dowództwo brytyjskich sił bojowych w Afryce w najwcześniejszych fazach wojny, kiedy przewagę miały wojska Osi. 8 Armia, walcząca w kampanii północnoafrykańskiej, była wówczas jedyną brytyjską siłą lądową angażującą w walkę armię niemiecką na całym świecie. Po kilku początkowych sukcesach w ofensywie przeciwko Włochom, Brytyjczycy zostali odepchnięci po przybyciu niemieckiego Afrika Korps pod dowództwem gen. Erwina Rommla. Ritchie pierwotnie miał być tylko tymczasowym dowódcą, ale w rzeczywistości dowodził 8 Armią przez prawie siedem miesięcy. Kierował oddziałami w polu podczas bitwy pod Gazalą w okresie od maja do czerwca 1942 r., gdzie siły brytyjskie i Brytyjskiej Wspólnoty Narodów zostały pokonane, tracąc port w Tobruku. Ritchie został zwolniony przez Auchinlecka 25 czerwca, tuż przed I bitwą pod El Alamein.
Często uważa się, że Auchinleck mianował Ritchiego, stosunkowo młodszego dowódcę, aby umożliwić mu bezpośrednie dowodzenie na polu bitwy jako przedstawicielowi naczelnego dowództwa sił Bliskiego Wschodu. Ritchie był ostro krytykowany zarówno podczas wojny, jak i po niej, za to, że nie powstrzymał Rommla. W jego obronie stanęło kilku analityków, w szczególności feldmarsz. Michael Carver.