Operacja była taktyczną porażką VIII Korpusu, ale strategicznym sukcesem całości sił alianckich, ponieważ wyczerpanie walkami zredukowało II Korpus Pancerny SS do stanu, z którego nigdy nie udało mu się już podnieść. Brytyjskie operacje prowadzone w dolinie rzeki Odon trwały przez cały lipiec, a 53 Walijska Dywizja Piechoty zajęła Wzgórze 112 prawie bez oporu 4 sierpnia, po wycofaniu się Niemców podczas operacji Cobra i operacji Bluecoat dalej na zachód. Pod koniec lat 40. na wzgórzu został zbudowany kamienny pomnik żołnierzy 43 Dywizji Wessex.
Tło sytuacyjne Operacja Epsom
Pierwszą bitwę o Wzgórze 112 stoczono w końcowym etapie operacji Epsom, kiedy czołgi 11 Dywizji Pancernej dokonały przełamania frontu z przyczółka ustanowionego przez 2. batalion Pułku Argyll and Sutherland Highlanders, część 227 Brygady Piechoty Górskiej 15 Szkockiej Dywizja Piechoty w Tourmauville. Wzgórze 112 było celem pośrednim na drodze do przeprawy przez rzekę Orne, ale niemiecki opór był tak silny, że 23 Pułk Huzarów był w stanie zdobyć i utrzymać wzgórze z wielkim trudem. Wzgórze 112, na końcu wąskiego zbocza, utrzymywała piechota 8. batalionu Brygada Strzelców Prince Consort’sOwn. Pozostali tam pod ostrzałem z moździerzy, dopóki system Ultra nie wykazał, że w rejon przybył II Korpus Pancerny SS. Zanim niemieckie posiłki mogły zaatakować, gen.