Mecze pomiędzy Górnym i Opolskim Śląskiem (niemiecką częścią Górnego Śląska - rejencją opolską) były rozgrywane w latach 1924–1939. W wyniku powstań śląskich i plebiscytu na Górnym Śląsku region podzielono na część wschodnią i zachodnią, przez co reprezentacje nazywano odpowiednio Śląskiem Polskim i Niemieckim. Spotkania były poprzedzane odegraniem hymnów narodowych Polski i Niemiec. Przez prasę konfrontacje te były określane mianem „małych meczów międzypaństwowych”.
Pierwszy mecz pomiędzy reprezentacjami został rozegrany 7 grudnia 1924 roku na boisku 1. FC Katowice, który oglądało ponad osiem tysięcy widzów. Przed rozpoczęciem spotkania kapitan związkowy Górnego Śląska Budniok powitał gości i wręczył ich przedstawicielowi Stephanowi pamiątkowy proporczyk z napisem: „zawody reprezentacji Deutsch O/S − Górny Śląsk 7.12.1924”. Premierową bramkę w konfrontacjach reprezentacji zdobył Opolski Śląsk po samobójczym strzale Kiełbasy. Górny Śląsk zaliczył historyczne trafienie po wykorzystaniu rzutu karnego przez tego samego piłkarza.