Reżyserka odczytała relację głównych bohaterów jako wymykającą się tradycyjnemu romansowi – postać Jacka, grana przez Leonardo di Caprio, w odczuciu Sciammy wówczas o dość androgynicznej urodzie, wydała się jej bardziej delikatna od bardziej dominującej Rose, granej przez Kate Winslet, zwłaszcza w scenach miłosnych. Zarówno Titanic jak i Portret... nie kończą się tradycyjnym happy endem. Reżyserka nie chciała wyrazić szczęśliwego zakończenia historii miłosnej "wiecznym przywiązaniem", lecz emancypacją.
Przez wątek relacji głównych bohaterek ze służącą Sophie, film porusza również kwestie siostrzeństwa i tkwiącej w nim możliwości w zniwelowaniu hierarchii społecznej. Przykładowo w jednej scenie kuchennej arystokratka odgrywa de facto rolę kucharki, służąca artystki, artystka nauczycielki. Chociaż motyw oceniony został przez niektórych jako utopia, Sciamma podkreśla role małej grupy, kolektywu i przyjaźni, które czerpała z własnego doświadczenia. Chciała też, by przedstawione bohaterki miały szersze perspektywy – w jednej scenie czytają mit o Orfeuszu i Eurydyce mając o nim swoje własne, różne zdania, niemalże w konwencji, jak określiła to reżyserka, Netflix and chill.