Francuskie Minierstwo Kultury umieściło Portret... na oscarowej shortliście francuskich filmów do 92. rozdania nagród w kategorii najlepszego filmu zagranicznego, razem z Proximą i Nędznikami. Ostatecznie Francję reprezentował ten ostatni. Chociaż Portret... zdobył 10 nominacji do Cezara, to wg samej reżyserki został on dość chłodno przyjęty w samej Francji, gdyż był "niewystarczająco erotyczny". Jak twierdzi Sciamma, sytuacja ta jej nie zaskoczyła, gdyż dla niej francuski przemysł kinowy jest dość nieczuły na tematykę feministyczną w kinie oraz nieświadomy roli dominującego "męskiego spojrzenia":Takie historie są dla patriarchatu niebezpieczne. To dlatego "męskie spojrzenie" ma taką obsesję, przykładowo, na punkcie lesbijek. To sposób kontroli. Nasze historie są silne, bo są niebezpieczne. My jesteśmy niebezpieczne. Więc to dla nich dobra strategia, by nami gardzić – by nas podkopać – bo daje to nam mniejszą przewagę w tej potężnej, politycznej dynamice.Film spotkał się z dobrym przyjęciem przez polskich krytyków. Wielu podkreślało jego delikatność i subtelność przy jednoczesnym przełamywaniu tabu i wielowymiarowości. Janusz Wróblewski na łamach "Polityki" przyznał: "jeśli istnieje jeszcze czysta poezja na ekranie, ten film jest tego dowodem".