Marek Ney-Krwawicz (ur. 30 czerwca 1956 w WarszawieTomasz Wituch, Bogdan Stolarczyk Studenci Instytutu Historycznego Uniwersytetu Warszawskiego 1945-2000, wyd. Arkadiusz Wingert, Kraków 2010, s. 498) – polski historyk specjalizujący się w okresie II wojny światowej, prowadzący badania m.in. na temat Armii Krajowej (AK) i Polskiego Państwa Podziemnego. Doktor habilitowany, docent, a od 2010 profesor zwyczajny w Instytucie Historii PAN.
Życiorys Jest synem Mariana Krwawicza i Wandy z d. Ney.
Ukończył XLII LO w Warszawie. Laureat I Olimpiady Historycznej (I lokata). W 1979 ukończył studia historyczne na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Przez całą karierę zawodową jest związany z Instytutem Historii im. Tadeusza Manteuffla Polskiej Akademii Nauk. Tam w 1986 obronił pracę doktorską Struktura i funkcjonowanie centralnego aparatu dowodzenia Służby Zwycięstwu Polski - Związku Walki Zbrojnej - Armii Krajowej w latach 1939-1945 napisana pod kierunkiem Eugeniusza Duraczyńskiego, w 2000 uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie pracy Powstanie powszechne w koncepcjach i pracach Sztabu Naczelnego Wodza i Komendy Głównej Armii Krajowej. W 2010 uzyskał tytuł profesora nauk humanistycznychPostanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 7 października 2010 r.