Mimo tego w pracy z dziećmi nie stosowano przesadnych represji, a opierała się ona głównie na związku emocjonalnym z dzieckiem i kształtowaniu zaufania. Franciszek Walczakiewicz, tak opisywał wychowanków: zbłąkani chłopcy, posiadający złe nałogi i instynkty, nad wytępieniem których trzeba rozumnie i wytrwale pracowaćDanuta Raś, O poprawie winowajców w więzieniach i zakładach dla nieletnich, Wyd. Uniwersytetu Śląskiego, Katowice, 2006, s. 36.
Instytut zamknięto 15 marca 1831 w wyniku działań wojennych powstania listopadowego. Jego siedziba została zburzona w dniach 6-7 września 1831. Placówkę reaktywowano w 1834 dzięki ofiarności osób prywatnych. W myśl zasad funkcjonowania Instytutu, przeznaczony był on dla chłopców w wieku od 6 do 14 lat, którzy zostali zatrzymani przez policję za włóczęgostwo, żebractwo czy drobne kradzieże. Placówka przyjmowała również dzieci oddane przez rodziców lub opiekunów, jako zdemoralizowane.