Adam Stanisław Dedio (ur. 24 grudnia 1918 w Zakopanem, zm. 14 kwietnia 1947 w Gdańsku) – oficer Wojska Polskiego, żołnierz powstania warszawskiego, pośmiertnie awansowany na kapitana marynarki.

Życiorys Po maturze, którą zdał w Państwowym Gimnazjum i Liceum Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu (obecnie VI Liceum Ogólnokształcące im. Ignacego Jana Paderewskiego w Poznaniu) w 1937 r. został przyjęty do Szkoły Podchorążych Marynarki Wojennej w Toruniu potem w Bydgoszczy. W 1939 r. wraz ze szkołą był ewakuowany na Polesie do Pińska. Uczestniczył w stopniu bosmanmata podchorążego w wojnie obronnej 1939 r. w składzie batalionu morskiego Samodzielnej Grupy Operacyjnej „Polesie” w bojach przeciwko Niemcom i Armii Czerwonej, w tym w bitwie pod Kockiem, podczas której został ranny. Jeszcze we wrześniu 1939 r. był promowany do stopnia porucznika marynarki przez gen. Franciszka Kleberga. 6 października 1939 r. dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w obozach dla jeńców wojennych w Meppen i w koło Kassel. W 1940 r. został wysłany do pracy w gospodarstwie rolnym, skąd go uwolniono (na zasadzie wymiany za ochotnika) w czerwcu 1941 r. Po przybyciu do Krakowa niemal natychmiast nawiązał kontakt z ZWZ-AK. Trafił do słynnego oddziału „Wicher”, dowodzonego przez Józefa Świdę „Dzika”, niegdyś partyzanta mjr. „Hubala”.