Kąt Ernsta – w spektroskopii magnetycznego rezonansu jądrowego (NMR – ang. Nuclear Magnetic Resonance) i obrazowaniu metodą rezonansu magnetycznego (MRI – ang. Magnetic Resonance Imaging) to kąt wychylenia magnetyzacji (inaczej zwany kątem „nutacji”). Kąt ten jest wynikiem wychylenia całkowitej magnetyzacji, względem zewnętrznego pola magnetycznego, przez impuls o częstotliwości radiowej (RF – ang. Radio Frequency) dla wzbudzenia określonego spinu, który zapewnia maksymalną intensywność sygnału w najmniejszym przedziale czasu, gdy sygnał rejestrowany w wielu powtórzeniach jest uśredniany. Innymi słowy, jest to kąt wychylenia magnetyzacji pozwalający uzyskać najwyższy stosunek sygnału do szumu (stosunek S/N), który można osiągnąć w danym czasie.

Zależności te zostały opisane przez Richarda R. Ernsta, laureata Nagrody Nobla w dziedzinie chemii z 1991 roku1991 Nobel Laureates in Chemistry.. Metoda ta, jak również inne jego opracowania matematyczne, były przyczyną prężnego rozwoju spektroskopii NMR.K. H. Hausser, H. R. Kalbitzer; NMR in Medicine and Biology: Structure Determination, Tomography, In Vivo Spectroscopy; Springer Berlin Heidelberg;