Skarga ex vi legis (łac. z mocy ustawy) – w dawnym prawie polskim nadzwyczajny środek procesowy, pozwalający zaskarżyć wyroki Trybunałów: Koronnego i Litewskiego do sądu sejmowego pod zarzutem naruszenia uprawnień i wydania wyroku o mocy ustawy (ex vi legis), a więc w istocie bez podstawy prawnej. Był to pierwowzór dzisiejszej skargi kasacyjnej.
Skarga ex vi legis była ściśle związana z zasadą praworządności w Rzeczypospolitej Obojga Narodów, która niosła za sobą szereg istotnych konsekwencji prawnych, a w szczególności obowiązek stosowania prawa przez urzędy oraz sądy. Zasady tej w szczególności przestrzegać miały Trybunały, zarówno Koronny, jak i Litewski.
Podstawa skargi Konstytucje sejmowe z lat 1627Volumina Legum, t. 3, s. 263, f. 547 uchwalona z powodu sprawy Samuela Bolestraszyckiego. i 1638Volumina Legum, t. 3, s. 444 f. 935. Uchwalona z powodu sprawy Samuela Bolestraszyckiego. przewidziały możliwość kasowania wyroków trybunalskich, które nie miały wyraźnej podstawy prawnej i tym samym samodzielnie tworzyły prawo (decreta vim legis sapientia), ale nie określiły jednoznacznie, kto jest kompetentny do ich znoszenia. Dopiero Korektura Trybunału z 1726Volumina Legum, tom 6, s. 244, f. 436 uchwalona z powodu sprawy Zygmunta Unruga.