Dobra tabularne (również własność tabularna, dobra dominikalne) – dobra ziemskie w Galicji (Europa Środkowa), które mogła nabywać wyłącznie szlachta, magnaci oraz mieszczanie miasta Lwowa, płacono od nich specjalny podatek tzw. podatek dominikalny, ich właścicielom przysługiwały przywileje półfeudalne oraz należeli oni do osobnej kurii wyborczej. Tworzyły one obszary dworskie (były wyodrębnione administracyjnie). Księgi hipoteczne tych dóbr prowadzono przy sądach krajowych i obwodowych.

Od 1780 r. grunty dominikalne zostały objęte systemem ksiąg Tabuli Krajowej (ksiąg hipotecznych ziemian), stąd po reformach uwłaszczeniowych w 1848 r. przyjęto dla nich nazwę własności tabularnej.

Ilość dóbr tabularnych w Galicji mały|upright|Herb Galicji i Lodomerii Po roku 1866 na własność tabularną przypadało 5,773.009 morgów lub 3,280.193 hektarów, czyli 42–35% powierzchni Galicji, w późniejszych latach miał miejsce spadek tej liczby nawet o 3% całej powierzchni kraju.

Stosunek wielkości obszaru własności tabularnej do wielości powierzchni całego kraju był różny: W 10 powiatach sądowych zajmuje własność tabularna nad 50% całego obszaru ziemi, w 67 powiatach nad 40–50%, w 71 powiatach nad 30–40%, w 22 powiatach nad 20–30%, w 7 powiatach tylko nad 10–20% całego obszaru ziemi.