Bitwa o Zagłębie Ruhry – bitwa z okrążonymi wojskami niemieckimi, która miała miejsce w kwietniu 1945 r. na froncie zachodnim pod koniec II wojny światowej w Zagłębiu Ruhry w Niemczech. Około 317 tys. żołnierzy niemieckich zostało wziętych do niewoli wraz z 24 generałami. Amerykanie stracili 10 tys. ofiar, w tym 2 tys. zabitych lub zaginionych.
Wykorzystując zdobycie mostu Ludendorffa w Remagen 7 marca 1945 r., amerykańska 12 Grupa Armii pod dowództwem gen. Omara Bradleya szybko wkroczyła na terytorium Niemiec na południe od Grupy Armii B feldmarsz. Walthera Modela. Na północy 21 Grupa Armii pod dowództwem feldmarsz. Bernarda Montgomery’ego przekroczyła rzekę Ren w ramach operacji Plunder 23 marca. Wiodące elementy dwóch alianckich grup armii połączyły się 1 kwietnia 1945 r. na wschód od Zagłębia Ruhry, biorąc w okrążenie 370 tys. żołnierzy Wehrmachtu, Waffen-SS i innych formacji niemieckich.