Jeszcze przed zamknięciem okrążenia działalność Sprzymierzonych przeciwko Zagłębiu Ruhry miała krytyczny wpływ na niemiecką gospodarkę; 26 marca minister propagandy Rzeszy Joseph Goebbels zauważył w swoim dzienniku, że z Zagłębia Ruhry nie wydobędzie się już węgla.

Przed armiami alianckimi stanęły resztki rozbitego na Zachodzie Wehrmachtu, kilka jednostek szkoleniowych SS i duża liczba oddziałów Volkssturmu (formacji paramilitarnej tworzonej głównie ze starzejących się mężczyzn, w tym wielu weteranów I wojny światowej), jednostek Hitlerjugend złożonych z młodocianych oraz dwunastu jednostek wsparcia bojowego i załóg dział przeciwlotniczych wchodzących w skład personelu naziemnego Luftwaffe..

Szpice dwóch ramion alianckiego okrążenia spotkały się 1 kwietnia 1945 r. pod Lippstadt. Do 4 kwietnia okrążenie zostało zamknięte, a 9 Armia powróciła do prowadzenia 12 Grupy Armii gen. Bradleya. W obrębie Zagłębia Ruhry znalazło się około 370 tys. żołnierzy niemieckich, 14 dywizji Grupy Armii B i dwa korpusy z 1 Armii Spadochronowej, łącznie resztki 19 dywizji, a miliony cywilów zostało uwięzionych w miastach poważnie uszkodzonych przez liczne bombardowania. Tylko 20 proc. żołnierzy niemieckich (ok. 75 tys.) miało regulaminową broń piechoty, kolejne 75 tys. posiadało tylko pistolety, a amunicja i zapasy paliwa były na wyczerpaniu.