Obecność wojsk SS w większości przypadków oznaczała walkę do końca.

Na południu atak amerykańskich III Korpusu i XVIII Korpusu Powietrznodesantowego w dniach 5 i 6 kwietnia został opóźniony przez wojska niemieckie, które umiejętnie wykorzystały nierówny teren w 80 proc. zalesionego regionu Sauerland, aby zmusić Amerykanów do walki o każdy strumień, wieś i miasto. Niemcy mocno walczyli o miasto Siegen, chcąc uniemożliwić Amerykanom wyjście na otwartą przestrzeń, gdzie mieliby przewagę w broni pancernej. Przytłoczeni liczebnie Niemcy mogli ostatecznie tylko opóźnić nacierającego wroga, który pokonywał około 10 kilometrów dziennie. Do 11 kwietnia niemiecka siła bojowa osłabła do tego stopnia, że bronili oni jedynie blokad drogowych i obszarów zabudowanych wzdłuż głównych tras, wspierani przez kilka czołgów i dział szturmowych lub 20 mm dział przeciwlotniczych. Niemcy pokryli dolinę grubą zasłoną dymną, opóźniając na pewien czas 7 Dywizję Pancerną.. Podczas bitwy amerykańscy generałowie na południu nie używali właściwie swoich dwóch dywizji pancernych, próbując przy każdej okazji wysyłać je na Niemców, ale fatalnie nimi dowodząc, przez co pozostawały one za amerykańskimi dywizjami piechoty przez większość bitwy..