Twórczość Pisał stosunkowo mało, skupiając się na dopracowaniu formy kompozycji. Jako kompozytor był twórcą nietypowym, dążącym do syntezy różnych technik, nawiązującym z jednej strony do dzieł dawnych mistrzów takich jak Palestrina i wczesnego kontrapunktu, z drugiej strony stosującym kontrapunkt ultrachromatyczny, dysonasowy i bezwzględny. Tworzył także w technice dwunastotonowej. Sięgał również po środki elektroniczne. Dużą rolę w jego kompozycjach odgrywa perkusja, której często powierzał główną rolę w utworach.
Skomponował m.in. Koncert skrzypcowy, Four Madrigals na chór mieszany (1958), Valentine na kontrabas i taśmę (1969), Synapse (1971), Windows na orkiestrę (1971), Chiaroscuro na orkiestrę (1976), Koncert altówkowy (1977), Mirage (1976), Aureole (1979) i Prism (1980) na orkiestrę, Dark Upon the Harp na mezzosopran, kwintet dęty i perkusję (1962), Antiphones na dwa chóry (1963), Incenters na 13 wykonawców (1968), Delizie contente che l’alme beate na kwintet dęty i taśmę (1973), Animus I–IV (1966–1977), Lamia na sopran i orkiestrę (1974), Tromba marina na 4 kontrabasy (1981), oratorium Vox Humana (1983), Brangle (1989), Nor Spell Nor Charm (1990), Summer Lightning (1991), Demos (1992), Counterpoise na sopran i orkiestrę (1994), trzy kwartety smyczkowe (1948, 1966, 1981), operę