Aleksandr Jakowlewicz Pieczerica (ros. Александр Яковлевич Печерица, ur. w stanicy Kurczanskaja obecnie w rejonie tiemriukskim w Kraju Krasnodarskim, zm. 14 listopada 2003 w Dniepropetrowsku) – radziecki wojskowy, podpułkownik, Bohater Związku Radzieckiego (1945).
Życiorys Urodził się w rodzinie robotniczej. Po ukończeniu technikum gospodarki rolnej w Mozdoku pracował jako agronom w Stacji Maszynowo-Traktorowej w Kraju Krasnodarskim, 1 listopada 1936 został powołany do Armii Czerwonej, w 1939 ukończył kursy młodszych poruczników. Od 4 lipca 1941 uczestniczył w wojnie z Niemcami, brał udział w walkach na Froncie Zachodnim, Północno-Zachodnim, Briańskim, Białoruskim, 1 Ukraińskim, 1 Białoruskim i 1 Nadbałtyckim. W walce był trzykrotnie ranny (18 lipca 1941, 22 sierpnia 1941 i 24 listopada 1944). Od 1942 należał do WKP(b). W styczniu 1945 jako dowódca 26 samodzielnego dywizjonu przeciwpancernego 397 Dywizji Piechoty 61 Armii 1 Frontu Białoruskiego w stopniu majora wyróżnił się podczas operacji warszawsko-poznańskiej (część operacji wiślańsko-odrzańskiej) na terytorium Polski. Dowodzony przez niego dywizjon w rejonie miejscowości Przylot k. Warki odparł cztery kontrataki wroga, uszkadzając 7 czołgów i eliminując do 400 żołnierzy i 6 karabinów maszynowych.