Mimo tego prasa była podzielona w sprawie powołania taniej formuły, a wśród argumentów przeciw podawano przestarzałość technologii czy stosunkowo niewielkie prędkości. Media odwoływały się do absurdu sytuacji, w której Toomas Napa był wielokrotnym mistrzem ZSRR oraz wygrał Puchar Pokoju i Przyjaźni w 1987 roku, ale z powodu barier stawianych przez DOSAAF nie mógł ścigać się za granicą, a co za tym idzie – rozwijać się. Dla kontrastu, mający znacznie mniejsze osiągnięcia w Pucharze Pokoju i Przyjaźni Csaba Kesjár w tym czasie rywalizował w Niemieckiej Formule 3 oraz przetestował Zakspeeda Formuły 1.

Pierwsza próba międzynarodowej adaptacji Formuły Mondial w kraju związkowym ZSRR miała miejsce na Łotwie. Korzystając z faktu, że przepisy serii były niemal identyczne ze Skandynawską Formułą 4, na mistrzostwa Bałtyku 24 lipca zostali zaproszeni czterej Szwedzi. Te zawody okazały się udane dla krajów bałtyckich, a później to reprezentanci Łotwy wzięli udział w mistrzostwach Szwecji. Stopniowo coraz częściej kierowcy bałtyccy zaczęli koncentrować się na mistrzostwach skandynawskich, do czego przyczyniło się również założone przy współpracy radziecko-niemieckiej przedsiębiorstwo Esttec, którego głównym projektantem został Raul Sarap.