Wacław Bobrowski (ur. 26 lutego 1889 w Żłobinie, zm. 6 lipca 1959 w Łodzi) – polski inż. geodeta.

Życiorys

Wacław Bobrowski urodził się 26 lutego 1889 roku w Żłobinie koło Bobrujska w rodzinie Jerzego Bobrowskiego i Zuzanny z d. Rudomino. Od 1901 do 1909 roku uczył się w szkole realnej w Wilnie, a rok po jej ukończeniu rozpoczął studia w Konstantynowskim Instytucie Mierniczym w Moskwie. Podczas studiów, latem, pracował dorywczo m.in. przy pomiarach geodezyjnych wykonywanych przez Wydział Pomiarów miasta Wilna (1912–1915), którego kierownikiem był Franciszek Walicki.

W styczniu 1916 roku Bobrowski otrzymał powołanie do Cesarskiej Armii Rosyjskiej, a 5 czerwca tego samego roku Konferencja Instytutu Mierniczego przyznała Bobrowskiemu dyplom ukończenia studiów z tytułem inżyniera. We wrześniu 1917 roku wstąpił, w stopniu podporucznika, do I Korpusu Polskiego pod dowództwem gen. Józefa Dowbor-Muśnickiego, a po rozwiązaniu korpusu (1918) przyjechał do Łodzi i rozpoczął pracę na stanowisku geometry w Oddziale Pomiarów Magistratu m. Łodzi, którego naczelnikiem był Franciszek Walicki. 31 grudnia 1919 roku, podczas wojny polsko-bolszewickiej, został powołany do służby w wojskach kolejowych.