Autonomiczność okrętu wynosiła 30 dób.
Okręt wyposażony był w siedem wyrzutni torped kalibru 550 mm: cztery na dziobie i jeden potrójny zewnętrzny aparat torpedowy. Prócz tego za kioskiem znajdował się jeden podwójny dwukalibrowy (550 lub 400 mm) aparat torpedowy. Na pokładzie było miejsce na 13 torped, w tym 11 kalibru 550 mm i dwie kalibru 400 mm. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło działo pokładowe kalibru 100 mm M1925 L/45 oraz zdwojone stanowisko wielkokalibrowych karabinów maszynowych Hotchkiss kalibru 13,2 mm L/76.
Załoga okrętu składała się z 4 oficerów oraz 57 podoficerów i marynarzy.
Służba „Achéron” został przyjęty do służby w Marine nationale 22 lutego 1932 roku. Jednostka otrzymała numer ewidencyjny Q150. W momencie wybuchu II wojny światowej okręt pełnił służbę na Morzu Śródziemnym, wchodząc w skład 3. dywizjonu 3. eskadry 1. Flotylli okrętów podwodnych w Tulonie (jednostka przechodziła remont, który zakończył się 12 września 1939 roku). Dowódcą okrętu był w tym okresie kpt. mar. J.J.M. Alliou. Na początku listopada 1939 roku „Achéron”, „Le Héros” i „Le Conquérant” opuściły Tulon i w eskorcie niszczyciela udały się do Casablanki, docierając do miejsca przeznaczenia 7 listopada.