Dobroć rezonatora Dobroć rezonatorów określa ich zdolność do kumulowania energii fal. Dobroć można więc opisać stosunkiem energii zachowanej wewnątrz rezonatora do mocy traconej przez falę elektromagnetyczną podczas pełnego obiegu rezonatora (moc tracona w jednym cyklu). Definiuje ją parametr Q (z ang. ‘quality factor’, Q factor). W przypadku optycznych mikrorezonatorów WGM, dobroć możemy określić jako stosunek spektralnego położenia maksimum rezonansowego do szerokości linii rezonansowej:

gdzie: – długość fali, której odpowiada maksimum piku rezonansowego, – spektralna szerokość połówkowa piku rezonansowego wyrażona w jednostkach długości fali.

Bezpośrednia obserwacja spektralnego rozkładu mocy, a zatem i dobroci rezonatora jest trudna, ze względu na fakt, że światło jest pułapkowane w rezonatorze niemal bezstratnie. Z tego powodu do obserwacji spektralnej mocy wykorzystuje się pomiar zmian intensywności światła pobudzającego rezonator. Linie rezonansowe obserwuje się wtedy jako piki będące spadkami intensywności światła pompującego w funkcji długości fali, bądź częstotliwości światła.