Od 1966 pracował jako dokumentalista dyplomowany, od 1971 starszy dokumentalista dyplomowany w Pracowni Słownika Współczesnych Pisarzy Polskich (od 1968 pod nazwą Pracownia Dokumentacji Literatury Współczesnej. W 1970 uzyskał stopień naukowy doktora na podstawie pracy Kronika życia i twórczości Jana Kasprowicza (1860–1901) napisanej pod kierunkiem Ewy Korzeniewskiej, w 1975 stopień doktora habilitowanego na podstawie wydania krytycznego tomów I i II Pism zebranych Jana Kasprowicza. W latach 1975–1991 był kierownikiem Pracowni Historii Literatury Okresu Młodej Polski IBL. W 1977 został mianowany docentem. W 1991 nadano mu tytuł profesora nauk humanistycznych. W 1992 został kierownikiem Centrum Informacji Literaturoznawczej IBL.
Jako krytyk literacki debiutował w 1951 na łamach pisma Pokolenie. Początkowo zajmował się bibliografiami zawartości czasopism. Należał do zespołu, który opracował bibliografię zawartości pisma Głos za lata 1886–1889 (wyd. 1955), razem z Elżbietą Sawicką przygotował nieopublikowaną bibliografię zawartości pism Kultura Robotnicza za lata 1922–1923 i Nowa Kultura (za lata 1923–1924), razem z Marią Lipską opublikował w 1957 bibliografię zawartości pisma Ogniwo za lata 1902–1905. W centrum jego zainteresowań naukowych znalazła się następnie twórczość Jana Kasprowicza.