Józef Lech (ur. 17 marca 1922 w Białymstoku, zm. 11 listopada 1986 w Łodzi) – polski etnograf specjalizujący się w badaniach nad architekturą ludową, tradycyjnym rzemiosłem i rękodziełem; w latach 1953–1984 kustosz Muzeum Archeologicznego i Etnograficznego w Łodzi.

Życiorys Był synem urzędnika PKP – Wiktora Lecha i Marii Sabiny z Millerów, w rodzinie o tradycjach szlacheckich (herbu Topór). W 1939 zdał tak zwaną małą maturę w prywatnym Gimnazjum i Liceum im. H. Sienkiewicza. Po wybuchu wojny kontynuował edukację w kierunku nauczycielskim, by w 1942 rozpocząć pracę w utworzonej przez siebie szkole w Ostrej Górze. Po wojnie, po odbyciu służby wojskowej w Lublinie, przeprowadził się do Łodzi, gdzie zatrudnił się jako nauczyciel w szkole podstawowej w Ozorkowie i Szkole Przysposobienia Przemysłowego w Łodzi, studiując jednocześnie ekonomię, potem pedagogikę społeczną na Uniwersytecie Łódzkim. W 1952 uzyskał tytuł magistra filozofii w zakresie pedagogiki społecznej na podstawie pracy Kształcenie dziewcząt do przemysłu metalowego w szkołach przysposobienia zawodowego.