Zapoczątkowana przez niego transformacja architektury zoo nazywana jest rewolucją Hagenbecka.
Zainteresowanie zoologią u Hagenbecka miało swoje źródło w tym, że jego ojciec obok handlu rybami zajmował się wystawami zwierząt. W 1866 roku Hagenbeck przejął rodzinny biznes i zatrudnił myśliwych, którzy mieli za zadanie wyłapywać egzotyczne dzikie zwierzęta, które sam później sprzedawał do ogrodów zoologicznych i cyrków. Lata 70. XIX wieku przyniosły znaczne spowolnienie w handlu dzikimi zwierzętami. W związku z tym Hagenbeck we współpracy z malarzem zwierząt Heinrichem Leütemannem (1824–1905) powziął plany wystawiania żywych ludzi kultury niezachodniej obok występujących na zamieszkałych przez nich terenach zwierząt. We wrześniu 1875 roku do swoich wystaw w St. Pauli w Hamburgu zaangażował Saamów z Karesuando i Tromsø jako „nieskażenie czystej” nacji (tzw. „ludzie zoo”) i ich renifery. Tego typu wystawy okazały się wielkim sukcesem i Hagenbeck chciał kontynuować tę dobrą passę. W związku z tym w 1877 roku zatrudnił Adriana Jacobsena, którego zadaniem miała być rekrutacja eskimoskiej rodziny z Grenlandii do wystaw w Niemczech. Po niemieckim sukcesie wystaw Jacobsen udał się z Eskimosami na 8-miesięczne turne po Europie, które okazało się mieć niepożądane konsekwencje.