Okręt wyposażony był w siedem wyrzutni torped kalibru 550 mm: cztery na dziobie i jeden potrójny zewnętrzny aparat torpedowy. Prócz tego za kioskiem znajdował się jeden podwójny dwukalibrowy (550 lub 400 mm) aparat torpedowy. Na pokładzie było miejsce na 13 torped, w tym 11 kalibru 550 mm i dwie kalibru 400 mm. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło działo pokładowe kalibru 100 mm M1925 L/45 oraz zdwojone stanowisko wielkokalibrowych karabinów maszynowych Hotchkiss kalibru 13,2 mm L/76.
Załoga okrętu składała się z 4 oficerów oraz 57 podoficerów i marynarzy.
Służba „Argo” został przyjęty do służby w Marine nationale 12 lutego 1933 roku. Jednostka otrzymała numer ewidencyjny Q151. W momencie wybuchu II wojny światowej okręt pełnił służbę na Atlantyku, wchodząc w skład 4. dywizjonu okrętów podwodnych w Casablance (wraz z siostrzanymi jednostkami „Henri Poincaré” i „Le Centaure” i „Pascal”). Dowódcą okrętu był w tym okresie kpt. mar. R.R.L.J. Lamaire. 22 września 1939 roku „Argo” wraz z „Le Centaure” wyszły na patrol na wody Wysp Kanaryjskich. 13 kwietnia 1940 roku „Argo”, „Achéron” i „Pascal” w eskorcie niszczyciela opuściły Casablankę i 18 kwietnia dopłynęły do Bizerty. W czerwcu 1940 roku okręt znajdował się w składzie 4. dywizjonu okrętów podwodnych w Bizercie, a jego dowódcą był nadal kpt. mar. R.R.L.J. Lamaire.