Od tego czasu służy na moście skniłowskim skutecznie odznaczając się w walkach. Broniąc się i wyczerpując amunicję 11 stycznia 1919 został wzięty do niewoli przez Ukraińców, z której w trakcie zamieszania zdołał zbiec, po czym raz jeszcze był organizatorem kontrataku, skutkującego odbiciem Skniłowa. W marcu i kwietniu 1919 walczył w Persenkówce, będąc w tym okresie organizatorem odważnych ataków z pozycji w okopach. Służył w II pułku Strzelców Lwowskich, tj. późniejszej 7 kompanii 39 pułku Piechoty Strzelców Lwowskich. Jako podporucznik tego pułku podczas zwycięskiego ataku w Persenkówce, w niedzielę wielkanocną 20 kwietnia 1919 niosąc zdobyczny karabin maszynowy i prowadząc jeńców został postrzelony śmiertelnie. Za postawę wykazaną w czasie obrony Lwowa, pośmiertnie 10 sierpnia 1922 przyznano mu order „Virtuti Militari” V klasy.

Jego pogrzeb odbył się 23 kwietnia 1919 w kaplicy szpitala WP „Technika”.