Pod koniec maja 1919 został powołany do służby Wojskowych Kolei Litewskich i objął stanowisko zastępcy dowódcy tychże w Wilnie. Jednocześnie został mianowany inżynierem wojskowych kolei w randze majora. Wraz z powołanym pod koniec czerwca 1919 dowódcą WKL, kpt. Helebrandtem przyczynił się do rozwoju całej jednostki. W listopadzie 1919 Helebrandt został aresztowany na skutek intryg i nadużyć finansowych funkcjonariuszy dowództwa. Po jego śmierci Eustachiewicz doznał rozstroju nerwowego i zapadł na zdrowiu. 1 grudnia 1919 w Wilnie popełnił samobójstwo strzałem z broni palnej. W prasie informowano wtedy, że był w sprawę nadużyć popełnionych na kolejach wojskowych litewskich. Przeprowadzone później w powyższej sprawie wojskowe dochodzenie sądowe wykazało, że August Eustachiewicz w sprawę nadużyć nie był zamieszany ani bezpośrednio ani pośrednio i w tej sprawie żadnej winy nie ponosił, o czym poinformowano w październiku 1920.
Zarządzeniem prezydenta RP Ignacego Mościckiego z 4 listopada 1933 został pośmiertnie odznaczony Krzyżem Niepodległości za pracę w dziele odzyskania niepodległości..
Przypisy