Po oswobodzeniu miasta przez Polaków, wobec przejścia batalionu kpt. Zdzisława Trześniowskiego do odwodu, chciał nadal brać udział w walkach i dlatego samowolnie przyłączył się do batalionu por. Bernarda Monda. W szeregach tej jednostki walczył w oddziale karabinów maszynowych i został awansowany na plutonowego. W karabinach maszynowych walczył pod Wrocowem, Karaczynowem, Bartatowem. Będąc już instruktorem w zakresie karabinów maszynowych, za sprawą brata Tadeusza został przydzielony przez gen. Tadeusza Rozwadowskiego do „batalionu radomskiego” (sformowanego z ochotników pochodzących z Radomia), wskutek czego był ujęty w karcie dezercyjnej przez por. Monda. Na przełomie zimy i wiosny 1919 zachorował na nerki, w związku z czym trafił do szpitala. 18 kwietnia 1919 przybył do batalionu z wnioskiem o dwutygodniowy urlop zdrowotny, jednak wobec zbliżających się walk – namówiony przez brata Tadeusza – pozostał w jego szeregach. Nazajutrz, 19 kwietnia 1919 przystąpił do walk w bitwie, ruszając z karabinem maszynowym do nacierającej pierwszej kompanii. Wówczas poległ w Obroszynie trafiony w serce.