W wyniku działań pedagogów wzrosła liczba studentów, a tym samym poprawiła się sytuacja finansowa szkoły.
Miejscowa szlachta, z której rekrutowała się większość uczniów, wspierała finansowo słuckie gimnazjum. Dzięki temu w 1829 r. Leopold Wannowski rozpoczął budowę nowego przestronnego budynku szkoły według projektu architekta guberni wileńskiej Karola Gregotowicza i profesora architektury na Uniwersytecie Wileńskim, Karola Podczaszyńskiego. Nieco później, dzięki interwencji Wannowskiego i darowiznom Lwa Wittgensteina (1799–1866), zbudowano budynek konwiktu (internatu), który mógł pomieścić 50 studentów. Uroczyste otwarcie nowego budynku gimnazjum odbyło się w 1840 r.
Ksiądz Wannowski stał również na czele komitetu budowlanego nowego murowanego kościoła, który został ukończony po jego śmierci w 1853 r.
Do 1824 r., kiedy kuratorem okręgu szkolnego w Wilnie był Adam Jerzy Czartoryski, utrzymywany był polski charakter edukacji. Liberalna polityka władz rosyjskich zakończyła się wraz z nadejściem nowego kuratora, Nikołaja Nowosilcowa. Rozpoczęła się wówczas rusyfikacja i stopniowe zmniejszanie się wpływu Kościoła Ewangelicko-Reformowanego na działalność gimnazjum. Wileński okręg szkolny wraz z Uniwersytetem Wileńskim przestały istnieć w 1832 r.