31 lipca 1832 r. superintendent białoruski Józef Kühn (1769–1843) mianował Wannowskiego honorowym wicesuperintendentem, a w 1833 r. – wicesuperintendentem białoruskim. Podczas synodu, który odbył się w Wilnie 22 lipca 1843 r., Aleksander Aniszewski mianował Wannowskiego na stanowisko superintendenta. Leopold Wannowski, mimo złego stanu zdrowia, nadal pracował jako inspektor oraz nauczyciel języka polskiego w starszych klasach gimnazjum.
Cieszył się uznaniem swoich uczniów (m.in. Antoniego Pietkiewicza), a także kuratora .
Wannowski nie założył rodziny, oddając się pracy na rzecz swojego Kościoła i szkoły. Wiele czasu poświęcał na kontakty z uczniami, ale także na pogłębianie swojej wiedzy, m.in. nauczył się języka greckiego i hebrajskiego oraz rosyjskiego, w którym wykładał, zastępując nieobecnych nauczycieli. Znany był także ze swoich kazań, z których drukiem wydane zostało jedno, wygłoszone z okazji otwarcia nowego kościoła w Wilnie. Pracował nad monografią historii reformacji na Litwie oraz działał w komitecie przygotowującym wydanie kancjonału.
1 listopada 1838 roku otrzymał Order Świętego Stanisława IV klasy.
Leopold Wannowski zmarł na tyfus 28 kwietnia 1849 w Słucku. Został pochowany na słuckim cmentarzu miejskim w części protestanckiej.