Stanisław Starczewski (ur. ok. 1580 w Starcach, zm. 15 września 1643) – polski duchowny rzymskokatolicki, biskup pomocniczy płocki, opat komendatoryjny opactwa benedyktyńskiego w Płocku.
Życiorys Był najstarszym dzieckiem Sebastiana i Anny z domu Zapolskiej. 11 marca 1606 rozpoczął studia na Akademii Krakowskiej, nie wiadomo jednak czy studia ukończył na tej uczelni czy zagranicą. Pomiędzy 1612 a 1614 uzyskał tytuł doktora teologii. Święcenia subdiakonatu otrzymał 20 kwietnia 1612 z rąk biskupa krakowskiego Piotra Tylickiego. Otrzymał wówczas od biskupa płockiego Marcina Szyszkowskiego kanonię pułtuską, a pod koniec 1612 został oficjałem pułtuskim. Od 1614 kanonik płocki.
W 1614 bp Szyszkowski nominował go na biskupa pomocniczego diecezji płockiej. 22 września 1614 papież Paweł V prekonizował go na to stanowisko oraz mianował biskupem in partibus infidelium lacedemońskim. 15 września 1614 król Polski Zygmunt III Waza mianował go dodatkowo opatem komendatoryjnym klasztoru benedyktynów w Płocku.
26 kwietnia 1615 przyjął sakrę biskupią z rąk biskupa płockiego Marcina Szyszkowskiego. Współkonsekratorami byli biskup pomocniczy kujawsko-pomorski Franciszek Łącki oraz biskup pomocniczy poznański Andrzej Rychlicki.
Odnowił kościół św. Wojciecha przy klasztorze, którego był opatem.