Autonomiczność okrętu wynosiła 30 dób.
Okręt wyposażony był w siedem wyrzutni torped kalibru 550 mm: cztery na dziobie i jeden potrójny zewnętrzny aparat torpedowy. Prócz tego za kioskiem znajdował się jeden podwójny dwukalibrowy (550 lub 400 mm) aparat torpedowy. Na pokładzie było miejsce na 13 torped, w tym 11 kalibru 550 mm i dwie kalibru 400 mm. Uzbrojenie artyleryjskie stanowiło działo pokładowe kalibru 100 mm M1925 L/45 oraz zdwojone stanowisko wielkokalibrowych karabinów maszynowych Hotchkiss kalibru 13,2 mm L/76.
Załoga okrętu składała się z 4 oficerów oraz 57 podoficerów i marynarzy.
Służba „Le Tonnant” został przyjęty do służby w Marine nationale 1 czerwca 1937 roku. Jednostka otrzymała numer ewidencyjny Q172. W momencie wybuchu II wojny światowej okręt pełnił służbę na Morzu Śródziemnym, wchodząc w skład 1. dywizjonu 3. eskadry 1. Flotylli okrętów podwodnych w Tulonie (wraz z siostrzanymi jednostkami „Le Conquérant”, „Le Glorieux” i „Le Héros”). Dowódcą jednostki był w tym okresie kmdr ppor. J.M. Vaillant, a okręt znajdował się w remoncie, który trwał do listopada 1939 roku. 19 grudnia 1939 roku dowództwo jednostki objął kpt. mar. A.A.C.H.P.