Niektóre języki Indonezji wypracowały historycznie bogate tradycje literackie; najlepiej znane z nich wykształciły się w zachodniej części kraju (tradycja malajska, piśmiennictwo języków Jawy i okolic), a także wśród ludności południowego Celebesu (tradycja bugijska i makasarska).
Bardzo istotną lingua franca Archipelagu Malajskiego, w tym wysp indonezyjskich, jest język malajski, który zakorzenił się w tej funkcji na długo przed powstaniem dzisiejszej Indonezji, dając początek różnym odmianom kontaktowym. W momencie uzyskania niepodległości przez Indonezję malajski został wyniesiony do rangi urzędowego – pod nazwą „język indonezyjski”. Chociaż indonezyjski uchodzi za oznakę jedności narodowej i modernizacji, to języki poszczególnych społeczności pozostają w użyciu lokalnym. Język niderlandzki, pomimo swojej historycznej roli, nigdy nie był powszechnie znany wśród ludności Indonezji, w związku z polityką holenderskich władz kolonialnych, które nie szerzyły jego znajomości, stawiając na popularyzację malajskiego. Indonezja stanowi zatem rzadki przypadek kraju o przeszłości kolonialnej, w którym nie doszło do narzucenia języka kolonizatora.