Sejm Żydów Litwy, Sejm Żydów litewskich, Sejm Głównych Gmin Żydowskich Państwa Litwy (hebr. Waad ha-Kehil(l)ot ha-Riszonot be-M(e)dinat Lite; Waad Litwy) – naczelny organ samorządu Żydów litewskich działający w latach 1623–1764.

Żydzi na Litwie

Według różnych szacunków przez większy okres istnienia Sejmu Żydów Litwy na terenie Wielkiego Księstwa mieszkało ich od 20 tysięcy (w 1650 roku) do 12 tys. (w 1676 roku). Gwałtowny skok liczebności ludności żydowskiej w całej Rzeczypospolitej nastąpił w okolicach 1760 roku (na Litwie było ich wtedy około 150 tys.). Żydzi osiedlali się początkowo głównie w województwie brzeskim, następnie w okolicach Wilna oraz na Żmudzi. W przeciwieństwie do terenów koronnych zamieszkiwali nie tylko miasta, ale również tereny wiejskie (wg szacunków Marii Cieśli około 40% Żydów zamieszkiwało wsie oraz małe miejscowości). Zorganizowani byli, podobnie jak na ziemiach koronnych, w gminy – tzw. kahały (hebr. קהלה kehilla – zgromadzenie, gmina), na czele których stali seniorzy.