W tym okresie prowadził badania nad nowymi materiałami metalowymi, ich wibracjami i naprężeniami, a także nad ich zużyciem. Od 1958 pracował w Instytucie Podstawowych Problemów Techniki Polskiej Akademii Nauk pod kierunkiem prof. Stefana Ziemby, następnie awansował na stanowisko kierownika Laboratorium Dynamiki Maszyn w Katedrze Układów Mechanicznych PW. W tym czasie opublikował 16 publikacji naukowych dotyczących dynamiki maszyn, diagnostyki drgań oraz tłumienia ich w układach mechanicznych płynami lepkosprężystymi. W kwietniu 1967 obronił przygotowaną pod kierunkiem naukowym prof. S. Ziemby rozprawę doktorską, obrona miała miejsce na Wydziale Budownictwa Inżynierii Maszyn i Pojazdów Politechniki Warszawskiej. W lutym 1972 złożył kolokwium habilitacyjne przed radą naukową Instytutu Podstawowych Problemów Techniki Polskiej Akademii Nauk i uzyskał stopień doktora habilitowanego. W roku akademickim 1971/1972 prowadził wykłady jako wykładowca kontraktowy na kursach wieczorowych i zaocznych na Wydziale Inżynierii Motoryzacyjnej i Maszyn Budowlanych. W październiku 1973 zakończył pracę w Instytucie Podstawowych Badań Technologicznych Polskiej Akademii Nauk i został adiunktem w Katedrze Dynamiki Maszyn w Instytucie Pojazdów Politechniki Warszawskiej.