Lata wojny przeżył w Krakowie. Nękany ciągłymi rewizjami, które spustoszyły jego zbiory, w obawie o życie swego syna, więzionego przez hitlerowców, został zmuszony do zniszczenia praktycznie wszystkich pamiątek, dokumentów rodzinnych i korespondencji. Z tego powodu zachowało się bardzo niewiele archiwaliów, związanych bezpośrednio z jego osobą. Przeżycia wojenne spowodowały, że podupadł na zdrowiu. Po wojnie publikował już niewiele. Choroba oczu wyłączyła go z aktywnej działalności. Zmarł już w całkowitej ślepocie.
Michał Asanka-Japołł nie był autorem oryginalnym, torującym drogę awangardowym formom i kierunkom literackim. Nie hołdował żadnemu określonemu programowi ideowemu. Był raczej epigonem wcześniejszych epok. W swych poezjach wyraźnie nawiązywał do modernizmu, natomiast w prozie świadomie kierował się intencjami pozytywistycznymi.
W latach międzywojennych Asanka-Japołł był gorącym rzecznikiem polsko-włoskiego zbliżenia kulturalnego. Popularyzował w Polsce włoską literaturę, m.in. przez wydanie antologii Mową włoskich poetów (1922), zawierającej jego własne, wysoko ocenione przekłady poezji włoskiej. Pisał o Polsce w prasie włoskiej, m.in. w Corriere della Sera.