Wszystkie skopule na stopach są niepodzielone.
Nogogłaszczki samca mają łyżkowaty bulbus o wierzchołku większym niż u rodzaju kusonóżka. Długość embolusa jest zbliżona do długości tegulum lub większa od niej. Samica ma pojedynczą spermatekę o wierzchołku zwężonym, zakrzywionym do wewnątrz i o słabo zesklerotyzowanej lub całkiem nieobecnej płytce podstawowej.
Biologia i występowanie Przedstawiciele rodzaju znani są z Meksyku, Gwatemali, Belize, Salwadoru, Hondurasu, Nikaragui i Kostaryki. Zasiedlają lasy liściaste, lasy deszczowe, łąki, a niekiedy tereny uprawne i ogrody. Są to ptaszniki naziemne. Swe norki wykopują pod płaskimi kamieniami, kłodami, wśród korzeni drzew i na zboczach.
Taksonomia Rodzaj ten wprowadzony został w 2019 roku przez Jorge Mendozę i Oscara Francke. Na podstawie molekularno-morfologicznej analizy filogenetycznej wyodrębnili oni do niego 7 gatunków wcześniej klasyfikowanych w rodzaju Brachypelma. Jako gatunek typowy wyznaczyli Eurypelma vagans. Nazwa rodzajowa pochodzi od dwóch słów z języka nahuatl: tlilli – czerń i tocatl – pająk.