Zgodnie z inskrypcjami asyryjskiego króla Adad-nirari I (1305-1274 r. p.n.e.) Lubdu wyznaczać miało północną granicę Babilonii. Inny asyryjski król, Tiglat-Pileser I (1114-1076 p.n.e.), zdobyć miał Lubdu w trakcie swej wyprawy wojennej do Babilonii. W jakiś czas później Lubdu znalazło się znów pod kontrolą Babilończyków, którzy musieli je ufortyfikować, gdyż w inskrypcjach asyryjskiego króla Adad-nirari II (911-891 p.n.e.) nazywane jest ono „twierdzą” (birtu)Brinkman J.A., A Political History ..., s. 179, przypis 1096.. Adad-nirari II zaatakował Babilonię, rządzoną wówczas przez króla Szamasz-mudammiqa, a wśród zdobytych i zaanektowanych przez niego miast znalazły się Arrapha i LubduBrinkman J.A., A Political History ..., s. 178-179.. Za rządów asyryjskiego króla Aszurnasirpala II (883-859 p.n.e.), z okazji wielkiego bankietu urządzonego przez tego króla w Kalhu, gubernator (šaknu) Lubdu i gubernator Suhu wręczyli mu dar w postaci pięciu żywych słoni. Pod koniec panowania asyryjskiego króla Salmanasara III (858-824 p.n.e.) Lubdu wraz z wieloma innymi miastami dołączyło do wielkiej rebelii zainicjowanej przez Aszur-da’’in-apla, syna króla, który podjął próbę przejęcia władzy w Asyrii. Rebelię tą udało się dopiero stłumić Szamszi-Adadowi V (823-811 p.n.e.), innemu synowi i następcy Salmanasara III.